lunes, 1 de junio de 2015

Resumen de A banda sen futuro




A novela coa que a autora gañou este premio literario titúlase A banda sen futuro, que é 

como se chamaba tamén o primeiro grupo 

musical que formou Ignacio Gasca, Poch, que despois de pasar por Pegamoides e 

Ejecutivos agresivos e de colaborar con Pedro 

Almodóvar en Laberinto de pasiones, formaría Derribos Arias, o grupo co que nos oitenta 

acadaría os seus mellores éxitos dentro da 

música pop española. Este músico, morto prematuramente, será un elemento de grande 

importancia na narración que nos ofrece 

Marilar. A novela iníciase coa conxunción de dous acontecementos que Carlota, a 

protagonista, tomará coma a maior das desgracias.

Terá que comezar as clases nunha situación que lle fai máis duro este momento, porque 

haberá de ir coa cabeza rapada -depilada- 

por mor dunha enfermidade, e Poch morre como consecuencia da enfermidade de 

Huntington. O emparellamento dos dous sucesos 

dá lugar a unha continua dialéctica na que Carlota increpa, máis que dialoga, ao retrato de 

Poch que ten na parede do seu cuarto. 

Neses intercambios é onde se atopa o verdadeiro cerne desta novela, pois Poch será quen 

lle vaia proporcionando a Carlota as 

claves polas que concluír as súas reflexións. O músico non fai un papel dun Pepito Grilo 

que lle vai indicando o errado das súas 

actuacións, senón que é o camiño que leva a Carlota cara a si mesma, que é o lugar onde 

están a maioría das respostas para as 

preguntas que se plantea. Pero Carlota non pode, aínda que ben querería, pasar a vida 

enteira encerrada no seu cuarto a dialogar co 

retrato do cantante, haberá de ir ao instituto, que equivale a se introducir nunha selva na 

que en cada recanto agarda un perigo. 

Perigos que a rapaza coñece e mesmo se plantea con claridade antes de que acontezan. 

Despois sucederán ou non, pero ela xa os 

puido interiorizar. Mais nesa selva é onde está a súa vida, e non agachada no cuarto. 

Deberá, pois, aceptar a súa cualidade de ser en 

relación, o alto prezo que a todos se nos cobrou por medrarmos e facérmonos adultos Os 

compañeiros e compañeiras do instituto, 

adolescentes tamén, forman un nicho ecolóxico no que Carlota haberá de vivir nese 

conflicto inevitable cando se procura a harmonía. 

Alí hai conxéneres, pero tamén depredadores, coma en toda selva. Pola novela vai pasar a 

música, magnificamente integrada -


No hay comentarios:

Publicar un comentario